Korte beschrijving/Annotatie

Hoe overleef je de behandeling van borstkanker in de hoop dat overleven uiteindelijk weer mag leiden tot leven? Simöne Roza roept haar zevenjarige zelf aan en verschuilt zich in haar hoofd als egel.

Tekst achterflap

Wat is de druppel die je doet besluiten dat je geen mens meer kunt zijn, maar een egel moet worden? Voor Simöne Roza was dat het moment dat ze een knobbeltje in haar borst ontdekte dat kwaadaardig bleek te zijn. Zich oprollen en de wereld buitensluiten als een egel – dat wilde ze. Wat leeftijd betrof, was ze terechtgekomen in de herfst van haar leven, maar het zou nu ook zomaar de winter kunnen blijken te zijn. Haar overleden moeder zei vroeger: “Jezelf herpakken, Vogeltje”, als haar dochter het moeilijk had. Dat blijft ze als volwassene in moeilijke tijden nog steeds tegen zichzelf zeggen. Zij hoopt dat het achtbaankarretje waar ze zich in voelt geduwd, ooit ontgrendeld mag worden, zodat ze weer vaste grond mag voelen onder haar egelpootjes. En weer mens mag worden.

Biografie

Simöne Roza is geboren in 1960. Ze herinnert zich het moment nog goed dat ze, zeven jaar oud, aan de warme hand van haar vader in de zon liep bij de boerderij. Voor haar als kind onvergetelijk. Die mooie, dierbare herinnering staat in een schril contrast met de hardheid van haar latere leven. Als kanker voor de zoveelste maal toeslaat in haar leven, nu bij haarzelf, zoekt ze een overlevingsstrategie. Die vindt ze door haar zevenjarige ik op te roepen, door mooie herinneringen aan haar vader en moeder en zussen. En door de metafoor van het egeltje. Je telkens veilig oprollen als bescherming bij een langdurig en zwaar behandeltraject tegen kanker.

Details