Tekst achterflap

Een vlijmscherp en geestig verhaal over noodlot en schuld, Duitsland en Gaza

Postzegelontwerper H kent zijn oudoom Heinrich alleen van horen zeggen. H leeft in New York met een Joodse vrouw, hun jonge zoon – die hij ‘de laatste Jood’ noemt – en een affaire. Hij heeft, vindt hij, ‘het verleden bestudeerd, geaccepteerd, aanvaard, nederig aanvaard, zodat het ook mijn verleden is geworden en toen heb ik het van me afgeschud, zoals een koe de vliegen van zich afschudt door met haar staart te zwaaien’. Maar wanneer zijn affaire uitkomt, vertrekt zijn vrouw naar een muziekfestival in Israël. Kort daarop hoort H dat ze is ontvoerd door Hamas.

In het eerste hoofdstuk van Arnon Grunbergs grootse roman Himmler in New York is het spel al gelijk op de wagen. Het is een ernstig maar ook komisch spel, en de inzet is de geschiedenis zelf. H dacht die geschiedenis een loer te kunnen draaien, om er uiteindelijk achter te komen dat de geschiedenis hém een loer draait.

Biografie

Arnon Grunberg (Amsterdam, 1971) is een gevierde en vaak bekroonde romanschrijver, woonachtig te New York. In 1994 verscheen zijn debuut Blauwe maandagen, gevolgd door onder andere Figuranten (1997), Fantoompijn (2000), De asielzoeker (2003), Huid en Haar (2010), Moedervlekken (2016), Goede mannen (2018) en Bezette gebieden (2020). In 1998 schreef hij voor de Stichting CPNB het Boekenweekgeschenk, De heilige Antonio. Voor Tirza (2006) ontving hij zowel de Gouden Uil als de Libris Literatuurprijs. In 2009 verscheen een bundeling van zijn reportages, Kamermeisjes en soldaten, in 2021 gevolgd door een tweede bundeling, Slachters en psychiaters. Zijn nieuwste roman De dood in Taormina verscheen in 2021 en in 2023 verschijnt Waarheidsliefde en biefstuk. Essays over lezen en schrijven.

Grunberg schrijft columns, essays, recensies, korte verhalen en reportages voor diverse kranten, weekbladen en literaire tijdschriften zoals NRC Handelsblad, Vrij Nederland, Humo en de VPRO-Gids. Daarnaast levert hij bijdragen aan internationale kranten en tijdschriften, zoals Die Welt, Die Zeit, Libération, Ha’aretz en The New York Times. Grunberg houdt een weblog bij op www.arnongrunberg.com, schreef wekelijks als ‘De mensendokter’ een bijdrage voor Vrij Nederland en had jarenlang een dagelijkse column in de Volkskrant, Voetnoot, die in boekvorm werd gebundeld. Zijn werk is vertaald in 29 talen. Voor zijn oeuvre ontving hij onder andere de Constantijn Huygens-prijs, de Gouden Ganzenveer en de P.C. Hooft-prijs.

Details